درخت ها

بازيگران ماهري اند

آنقدر طبيعي جوانه مي زنند

كه نگاهت پشت تمام پنجره ها سبز مي شود

و سفيدي موهايت را در هيچ آينه اي نمي بيني 

 

لبخند مي زني و فراموش مي كني بهار

فصل دخترانه اي است

كه شادترين رنگ هايش

با عبور از رگ هاي تو شيري مي شوند

لبخند مي زني

و فراموش مي كني لباس هاي چارده سالگيت را

براي دخترت كنار گذاشته اي .

(ليلا كرد بچه _ كتاب صدايم را از پرنده هاي مرده پس بگير)

 واسه خدانوشت : نفس مي كشم در هواي تو ؛ من را بلند كن بگذار به تو نزديك تر باشم ..... نزديكتر .

دلتنگ نوشت : نوعيدت مبارك مريم ِ من ؛ عيدت مبارك هم خون ِ من .......

تبريك نوشت : جشن ِ بزرگ ِ آريايي ِ همتون شكلاتي ، دل هاتون بهاري

من نوشت : بهار جان ؛ ننه سرما و تمام ِ سردي هايش رخت سفر بسته و رفتند و تو آمدي ، حالا كه آمدي بخند ؛ بلند بخند بگذار خون تازه اي در رگ هايمان به جريان بيفتد ، بگذار درختان نفس بكشند ... نـ ـفـ ـس .

+ دنيا دنيا سپاس به خاطر مهربوني هاتون ،چند صباحي نيستم.

كه مازندران شهر ما ياد باد ، هميشه بر و بومش آباد باد ، ناحيتي است كهن از دل تاريخ ايران زمين .

مطالعات باستان شناسان،ديرينگي اش را به 9500 سال پيش از ميلاد حوالت داده و مردمانش را همواره از بهترين تبراندازان، كمانداران،فلاخن اندازان ، شمشيرزنان در جنگ هاي شاهان هخامنشي با دشمنان خوانده اند . شايد بدين برهان است كه مورخان ريشه واژه مازندران را به صورت «ماز+اندر آن» به مفهوم «دژ در آن» مي شناسند . دژها و قلاع باستاني بسياري كه نشانه هايش بر بلنداي كوهساران هنوز صعب العبور بر جاي مانده است ، شايد علاوه بر «دژ در آن» معناي «دژ داران» را نيز افاده نمايد .

نوروز خواني :

نوروزخوانان معمولا پانزده روز قبل از فرا رسيدن عيد نوروز به داخل روستاها و شهرها مي آيند و با خواندن اشعار در مدح امامان و ترانه هاي محلي ، طليعه سال نو را به آنان مژده مي دهند .                                                             نوروزخوانان چند نفر هستند كه يك نفر اشعار را مي خواند ، يك نفر ساز مي زند و نفر ديگر كه به آن كوله كش(باركش) مي گويند به در خانه هاي مردم مي رود و مي خواند :                                                                                               باد ِ بِهارون بيَمو / نوروز ِ سِلْطون بيَمو / مژده دهيد به دوستان / گل به گلستون بيَمو / بهار آمد بهار آمد خوش آمد / علي با ذوالفقار آمد خوش آمد / نوروزتان نوروز ديگر / شما را سال ِ نو باشد مبارك .

عيد نوروز :

هنگام تحويل سال افراد خانواده دور سفره هفت سين ، كه با ظرافت و سليقه خانم خانه چيده شده ، مي نشينندو در حالي كه پدر خانواده دعاي تحويل مي خواند ، منتظر تحويل سال نو مي شوند .                                                         در گذشته كه امكانات ارتباطي مانند راديو و تلوزيون نبود با تيراندازي يا گفتن اذان سال جديد را به همه اعلام مي كردند . بعد از اينكه سال نو شد كسي به عنوان "مارمه" انتخاب شده ( معمولا كم سن ترين خانواده) با مجمعي كه در آن قرآن ، آيينه ، آب ، سبزه و شاخه هاي سبز درخت آلوچه قرار دارد وارد خانه مي شود . چهارگوشه اتاق ها را آب مي پاشد ، قرآن را كنار هفت سين مي گذارد و شاخه هاي درخت آلوچه را به نيت اينكه سال سرسبز و خوش و خرمي براي خانواده باشد ،جلوي در اتاق يا روي طاقچه اتاق مي گذارند . (عيديش از همه بيشتره) . در اين روز مادر خانه ، غذاي عيد-سبزي پلو با مرغ يا گوشت- درست ميكند . (طرف ما حتما يه نوع غذاي محلي درست ميكنن) . علاوه بر آت غذايي به عنوان خيرات براي اموات مي پزند و بين مردم پخش مي كنند .                                                در غروب شب اول سال ، به اين اعتقاد كه چراغ خانه آن ها هميشه روشن و نوراني باشد ، به سر در خانه ها شمع يا شعله آتش آويزان مي كنند .

منبع : سيماي ميراث فرهنگي استان مازندران - گردآورنده : شهربانو وفايي